அமாவாசையே நெரந்தரமாச்சு!!

மொத கொழந்த சொமக்கையில
ஒத வாங்கி அழுகையில
இப்படித்தான் பொண்டாட்டின்னா
ரத்தம் சிந்தனுமோ-னு
பயந்து வியந்து இருந்தியேடீ..

தேவதையே கண்மணியே-னு
ஒன்னப் பெத்தவனும் பெத்தவளும்
கொஞ்சி அஞ்சி அனுப்பயில
தெரியலியே வரப்போகும்
கொடுமையெலாம் அவங்களுக்கு..

ஒன் வீட்டு கூடத்திலே,
மாளிகையில, மாடத்துல
நீ குதிச்ச குதியெல்லாம்
ஒன் முதுகுல ஒம் புருசன்
குதிச்சி மெதிச்சி ஆடுநப்போ
ஞாபகம்தான் வந்திருச்சோ..

சந்தைக்கிப் போயி நீயும்
பருப்பி வாங்கி வந்தீயன்னா
எல்லாருக்கும் பங்கு போட்டு
படியளந்த கிளியாவ..
புகுந்த வீட்டுக் கூண்டுலதான்
ஊமையான கிளியானியே..

நாத்தனா மவ புவநேச
ஊமக்கோட்டான் உம் புருசனுக்கு
கட்டி வெக்க ஏற்பாடு
தட புடலா நடக்கயில
எந்த ஊரு தைரியத்துல
பொறந்த வீடு போகாம
பொருமைய சாதிச்சியோ..

கண்ணே பொன்னே
செல்லமே செம்பவழமேன்னு
திட்டி வளத்த ஒன் அப்பனால,
நாயே சனியனே
பேயே கேனச்சினு
ஒம் புருசனப்போல
கொஞ்சத்தான் முடிஞ்சிருக்கா??

விட்டுக்குடு விட்டுக்குடுன்னு
கெட்டுப்போன ஒம் புருசனுக்கு
வாழ்க்கையவே விட்டுக்குடுத்து
வெட்டுப் பட்டு நிக்கிறியேடீ..

நாளக்கி விடியுமென்னு
நாள் முளுக்கக் காத்திருந்து
அடுத்த நாளும் விடிகையில
ஒன் வானத்துல மட்டும் ஏன்டீ
அமாவாசையே நெரந்தரமாச்சு??

எட்டா(ம் வகுப்பு)க் காதல்

வெயிலில் வெந்து, காய்ந்து போய், மிச்சமிருக்கும் கொஞ்ச நஞ்ச தண்ணீரையும் உடம்பில் இருந்து உறிஞ்சிவிடும் சூட்டில் கிடந்து வதங்கிப் போன வரமிளகாய்க்கு பசுஞ்சோலையைக் கண்டால் எப்படி இருக்கும்??

அப்படித்தான் இருந்தது அவளைக் கண்ட போது எனக்கு!

ஏழாம் வகுப்பு வரை பெண்கள் வகுப்பறை பக்கம் செல்லும் தேவையை எங்கள் ஆசிரியர்கள் உருவாக்கித் தரவில்லை.. ஆமாம், தரவேயில்லை!! பொருத்தோம்.. பொருத்துப் பயனில்லை என்பதை உணர்ந்தோம்.. வாய்ப்பை நாங்களே உருவாக்கிக் கொண்டோம் - அவளைக் காண்பதற்காகவே!

என் ரகசிய மனவறையில் அவளுக்காகக் காத்துக்கிடந்த நாட்கள் ஏராளம். நான் எதிர்பார்த்த சந்தர்ப்பங்கள் அவளுக்கு எதிர்பாராத சந்தர்ப்பங்களாயின.. அவளுக்குத் தெரிந்தும், அவள் அப்பாவுக்குத் தெரியாமலும் அவளைச் சுற்றி வர ஆரம்பித்தேன்; அவளை எண்ணிப் பித்தனானேன்.. ஆம், எட்டாம் வகுப்புப் பித்தன்!

அவள் குடும்பமும் எங்களுக்கு ஒரு வகைச் சொந்தம் தான் என்று அம்மா சொன்னபோது என் அப்பாவை மனங்குளிர வாழ்த்தினேன்- நல்ல அம்மாவைத் தேர்ந்தெடுத்ததர்க்காக.

இந்தச் சேதி என்னை அவளுடன் உரிமையுடன் பழகும் சுதந்திரத்தையும், சுதந்திரத்துடன் பழகும் உரிமையையும் கொடுத்தது. ஆனாலும் எட்டாம் வகுப்பு முடிவில் அவள் வீட்டுக்கு நானும், என் வீட்டுக்கு அவளும் ஒவ்வொரு முறையே போய் வர முடிந்தது.

ஒன்பதாம் வகுப்பில் என்னைப் பள்ளி மாற்றிவிட்டனர் என் பெற்றோர் (அவளுக்காக அல்ல- அவள் போன்ற தேவதைகளையெல்லாம் பள்ளியில் சேர்த்திக் கொண்டு பையன்களின் வாழ்வில் விளையாடும் பள்ளி நிர்வாகத்தைக் கண்டித்து!)

என் நினைவுகளில் இருந்து மெல்ல மெல்லத் தேய்ந்து கொண்டிருந்த அவள் இந்த உலகத்தை விட்டும் விலகிக் கொண்டிருந்தாள். தொடர் காய்ச்சலைத் தொடர்ந்து புறக்கணித்து வந்த அவள் பெற்றோர், அவளைக் காலனிடம் ஒப்படைத்தனர். சேதி கேட்ட அன்று என் நினைவுகள் முழுக்க அவளே ஆக்கிரமித்தாள்.

அவள் பெயர் சுபாஷினி.

எட்டாம் வகுப்புக் காதல், எட்டாக் காதலானது!

Vimali ka..

As the bus goes past these green trees, my memory goes past a year i spent with my Vimali..
Vimali lived in my Grany's home. Each time I had been there, she welcomed me. She would take me around the home to show things that were changed or that weren't. I enjoyed my being with her and she mine.
Cuddling was usual between us no matter who was present. One bad thing about her is that she would expect all in the home to stand beside her, asking her to just take her food (she wouldn't like me adding the word 'just'). Because she wanted to be the Queen of the house. Her wish was fruitified by all of us. We used to serve her the food Grany made for her. Ever if Vimali comes to know Grany has prepared the food not keeping her in mind, the food would simply be rejected!
That was the sensual demand she had for our love. Not just that. We all had her magnanimous love too for she was The Queen!

She woke me up,
She made me sleep,
She was the Sunrise,
She was the lullaby,
Her love was pure,
We had it for sure.
And there she lies,
In the eternal rest!

Vimali (1997-2010) was my Grany's pet yet she loved all of us. I miss her today. She is continuing to be the inspiration. I see her in all the roadside pets and feed them with biscuits.

I love you Vimali..

வணக்கம்!

முதலில் இந்தப் பதிவுப் பக்கத்தை ஏற்படுத்த உதவிய தோழி மங்கைக்கு நன்றிகள் சொல்லி எங்கள் நட்பைச் சிப்பிக்குள் அடைக்க விரும்பவில்லை. எனது கல்லூரி ஆண்டுகளில் NSS மூலம் அறிமுகம் ஆனவர் மங்கை. பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவரைச் சந்தித்ததில் மகிழ்ச்சியே! தற்போது அவருடனே பணியாற்றும் வாய்ப்பு இருப்பது இன்னும் வசதியாகிப்போனது!! எதற்கு என்று கேட்பவர்கள் முதல் வரியைப் படிக்கவும் :)